Joël verrijkt door Gave-jongerenkamp
Joël van Gilst (17, 2e van links) uit Ermelo kwam in 2025 voor het eerst naar het Gave-jongerenkamp, ondanks weerstand en waarschuwingen uit zijn omgeving. “Ik ben rijker thuisgekomen!”
De jongerenorganisatie van de Hersteld Hervormde Kerk hield een inzamelingsactie voor het werk van Gave. Op hun jongerendag gaf Gave een presentatie over het werk onder vluchtelingen. Toen Joël hoorde over de Gave-jongerenkampen meldde hij zich – als enige van zijn jongerenvereniging – aan.
“Tweeënhalf jaar geleden was ik met school naar Israël geweest en had daar gesproken met Arabische christenen. Ik ontdekte verschillen op veel vlakken, zoals in beleving en traditie. Hun geloof was veel praktischer en zij hadden geen kerkelijke traditie, terwijl ik daar wel mee opgegroeid ben. Ik vond dit erg interessant en kreeg hierdoor belangstelling voor Oosterse culturen.”
Spannend
Toch vond hij het jongerenkamp eerst ook wel een beetje spannend. “Uit mijn omgeving hoorde ik vooral: Let op je spullen, het zijn allemaal dieven. Maar zo wilde ik er niet ingaan. Wel dacht ik, dat ik er als een soort van hulpverlener zou zijn, omdat de vluchtelingen trauma hebben opgelopen. Ik wilde hen een leuke tijd geven en het christendom doorgeven.”
“Mijn ogen zijn opengegaan: deze vluchtelingen zijn net als wij, maar zitten in een andere situatie.”
Maar op het kamp bleek de werkelijkheid heel anders. “We waren juist allemaal gelijkwaardige leeftijdsgenoten. We voerden diepe gesprekken en er ontstonden vriendschappen. Mijn ogen zijn opengegaan: deze vluchtelingen zijn net als wij, maar zitten in een andere situatie.”
Diepgaande discussies
Joël voerde ook diepgaande discussies met een Iraanse jongere die atheïst was geworden. “Zijn vader is imam, maar hij heeft niets meer met de islam. Ik herkende veel van zijn vragen en we spraken over God. Dat was heel waardevol. Na afloop zei hij tegen mij: Ik heb weer een beetje geloof gekregen in religieuze mensen. Met jou kan ik gewoon praten, met mijn vader heb ik gelijk ruzie.”
Met drie Syrische jongens kreeg Joël een diepere vriendschap. “Ik sliep naast hen en we hadden een klik. Het zijn ook christenen, maar ze hebben andere tradities. We spraken daar veel over, hoe dat gaat in hun cultuur in de Oosterse kerk. Ik vind dat erg interessant en sta daar open voor.”
“Het zijn ook christenen, maar ze hebben andere tradities.”
Na afloop van het kamp heeft Joël nog steeds contact met hen. “Ik ben al een paar keer bij hen in Zaandam geweest en zij kwamen bij mij in Ermelo barbecueën.” Dit contact heeft hem veranderd, zelfs in zijn kledingstijl. “Ik wil ook op hen lijken en ga nu in hun groep integreren, in plaats van zij bij mij. Als ik iets moois zie, mag ik dat best overnemen, vind ik. Zo draag nu ook een ketting met een kruis, net als zij, omdat ze vertelden hoe dit vaak gesprekken over het geloof op gang brengt.”
Bijbelse gastvrijheid
De vrijgevigheid in andere culturen heeft Joël ook aan het denken gezet. “Ik zie moslimjongeren bijvoorbeeld baklava geven aan hun rijinstructeur. Dat zie ik niet zo vaak onder christenen. Toch lees je in de Bijbel ook over gastvrijheid, zoals bij Abraham. Dat zijn wij misschien kwijtgeraakt.”
Van de vooroordelen over diefstal bleek achteraf niets waar te zijn. “Er is niets gestolen, maar ik had mijn horloge ook niet mee”, lacht Joël. Bovendien kreeg hij op kamp een cadeautje. “Een jongen uit Mauritanië gaf mij een heuptasje als aandenken. Hij bleef maar aandringen, dat ik het zou aannemen.” Maar het allermooiste cadeautje is het Nederlandse meisje dat hij op kamp leerde kennen. “We daten nu nog steeds!”
“Ga het gewoon proberen, zonder vooroordelen over ‘gelukszoekers’ en ‘dieven’.”
Terugblikkend voelt Joël zich verrijkt door het Gave-jongerenkamp en hoopt volgend jaar weer te gaan. “Het was erg waardevol.” Als tip wil hij andere jongeren meegeven: “Ga het gewoon proberen, zonder vooroordelen over ‘gelukszoekers’ en ‘dieven’. Want besef dat je daarmee misschien zelfs zit te schelden op medechristenen.” En tot slot: “Een grote shout-out naar de leiding; die was echt geweldig!”
Tekst: Anna Klappe | Beeld: privébezit
Gedeeltelijk gepubliceerd in Weergave 2, juni 2026
