Sfeerverslag Gave-jongerenkamp 2024
21 augustus 2024
Twee meiden liggen lekker te chillen in de hangmatten. Aan de picknicktafels wordt ontspannen een spelletje gespeeld of geconcentreerd haren ingevlochten. Buiten en binnen zitten groepjes jongeren gezellig met elkaar te kletsen. Een paar sportievelingen rennen ondanks de hitte rond de pingpongtafel of gooien een bal op bij het volleybalnet. Sommigen doen even helemaal niets.
Het is donderdagmiddag. De kampweek is over de helft en de warmte, het intensieve programma en de – voor velen – korte nachten beginnen hun tol te eisen, maar de sfeer is desondanks ontspannen en gemoedelijk.
In de aanloop naar het avondeten is het spitsuur in de warme keuken. Een Arabisch echtpaar en twee Nederlandse koks leggen de laatste hand aan de geurige maaltijd die straks wordt geserveerd. Drie vluchtelingenjongeren helpen enthousiast mee met het maken van de toetjes die onder leiding van de professionele patissier op dit kamp ineens desserts heten. En terecht: ze zien er prachtig uit en smaken voortreffelijk!
“De toetjes heten op dit kamp ineens desserts.”
Een paar jongens lopen tijdens het eten naar buiten, tot lichte irritatie van de leiding. Een corrigerend gesprek brengt ze weer terug aan tafel. Het Nederlandse gebruik om samen aan tafel te zitten en te blijven tot iedereen klaar is, ook als je niet eet, is vreemd in sommige culturen.
Drie jonge Eritrese meisjes zijn een beetje stilletjes. Eén van hen is nog maar een paar weken in Nederland. Ze zijn over land gevlucht en door Libië gereisd waar vrouwen niet veilig zijn. Wie weet wat zij hebben meegemaakt? Een gesprek voeren is echter lastig; hun Nederlandse woordenschat is nog erg klein.
Ook voor de andere deelnemers is communiceren vaak beperkt tot oppervlakkige gesprekken. Daarom was de mimespeler op het kamp voor de drie vriendinnen uit Rwanda, Congo en Eritrea zo indrukwekkend, vertellen ze. “Ik begreep gewoon wat hij uitbeeldde. Het riep zoveel gevoelens op!”
“We ervaren gewoon dat God het leidt, ook als er uitdagingen zijn.”
Juist in die mix van cultuurverschillen, taalbarrières en traumatische ervaringen, weet de leiding zich gedragen in gebed. “We ervaren gewoon dat God het leidt, ook als er uitdagingen zijn.”
Een grote groep mensen staat biddend om de jongerenkampen heen, vertelt coördinator Karlijn Beens. “Elke dag sturen we een update en delen gebedspunten. Er zijn op dit moment al zeventig bidders en dat aantal neemt naar verloop van de kampweken verder toe tot naar schatting wel driehonderd. Onlangs is een vriendin een eigen gebedsgroepje gestart waar inmiddels ook al veertig mensen aan mee doen!”
Want hoe gezellig het multiculturele jongerenkamp ook is, het delen van het christelijke geloof is het belangrijkste ingrediënt. Die Hoop wordt tijdens het kamp doorgegeven aan de jongeren met en zonder vluchtachtergrond. En gezien de velen die jaarlijks terugkeren naar de zomerkampen, als deelnemer of als leiding, is er onder de jongeren duidelijk een grote honger naar het Woord.
Tekst: Anna Klappe | Foto’s: Safa Taher
