De gelijkwaardigheid, dat was mijn grootste ontdekking

MathijsDeelnemerMulticultureelJongerenkamp

Mathijs van Essen (21) had, net als iedereen, wel een beeld bij vluchtelingen. Zelfs ietwat negatief. Maar hij had er nooit zo bij stilgestaan dat er onder vluchtelingen zoveel leeftijdsgenoten zijn. “Ik hoorde op een gemeentedag van iemand van Gave dat vluchtelingenjongeren eigenlijk een vergeten groep zijn en dat raakte mij. Ik heb me direct aangemeld voor de jongerenkampen.” Hij is inmiddels drie keer mee geweest. “Alleen al voor de gezelligheid moet je het doen.”

“De eerste keer dat ik naar kamp ging, was ik de enige Nederlandse jongen. Ik kwam tussen mensen terecht die elkaar allemaal al kenden van vorige kampen. Ineens besefte ik wat vluchtelingen meemaken. Dat je steeds overal nieuw bent, je een uitzondering bent. Dat voelen zij altijd!”

Is dat wel goed gekomen?

“Na een dag liep het vanzelf. Je raakt met elkaar aan de praat. Je vertelt wat je doet en je vraagt waar de ander mee bezig is. En dan ontdek je dat het gewone mensen zijn, die alleen maar ergens anders vandaan komen. Natuurlijk hebben ze een verhaal, anders waren ze hier niet. Maar los van dat verhaal zijn het mensen, zoals jij en ik. Die gelijkwaardigheid was voor mij de grootste ontdekking. Als je iemand leert kennen, dan probeer je connecties te vinden. Wat doe je, wat vind je leuk, hou je van sport? Je zoekt naar wat je samen kunt doen. En dan ineens zie je een persoon en geen vluchteling. En je bedenkt, als deze persoon bij mij in de buurt geboren was, dan was ik er vrienden mee geweest.”

Wat doe je zoal op zo’n kamp?

“Er is veel plezier en gekkigheid. We lachen heel erg veel. Ik dacht bijvoorbeeld dat ik best atletisch was, maar ik heb ontdekt dat ik echt nog moet werken aan mijn ‘dansmoves’. Ze hebben hun best gedaan om het mij te leren, maar het was echt kansloos. Maar het is niet alleen lol. Je hoort ook hele ingrijpende verhalen, die je erg aan het denken zetten. Een jongen vertelde mij dat hij uitgeprocedeerd was. De agenten stonden bij het azc om hem op te halen voor een uitzetcentrum. Hij is het bos in gevlucht en achter een boom gaan zitten bidden. Hij wist dat het einde verhaal was. Maar hij bad: “God, als U bestaat, laat ze me niet vinden. Geef dat mijn procedure opnieuw kan starten.” Ze hebben hem niet gevonden. Hij is opnieuw de procedure in gegaan en nu woont hij in Leiden. Maar niet iedereen vertelt er even gemakkelijk over. Dat hoeft ook niet. Het is al mooi om met hen een gewoon gesprek te hebben, over dat wat je allebei bezighoudt.”

Ben jij veranderd door het kamp?       

“Mijn horizon is verruimd door de Gave-kampen. Mensen hebben zo snel hun oordeel klaar. Ik ook. Dikke mensen zullen wel teveel eten bijvoorbeeld. Maar als je met zo iemand gaat praten ontdek je dat er misschien wel heel iets anders aan de hand is. Zo is het ook met vluchtelingen. Je moet met hen praten om erachter te komen wat er is. Ze zijn hier echt niet omdat ze daar een makkelijk leven hadden. Mijn geloof is altijd de basis van mijn leven geweest. Maar als je in aanraking komt met andere culturen, ontdek je pas wat het geloof kan betekenen. Alleen al het feit dat wij als christenen genade en liefde kennen. Moslims moeten zoveel zelf doen. Dat dringt op zo’n kamp weer even goed tot je door. Wij hebben het hier zo goed. We denken dat we God niet nodig hebben. Maar dan hoor je het verhaal van iemand die God aanroept omdat hij in nood is. Het is heel mooi om die verhalen met elkaar te delen. Het verdiept je geloofsleven.”

Artboard facebook google+ instagram linkedin maps pinterest twitter vimeo youtube world
HTML Snippets Powered By : XYZScripts.com